ADAT en S/PDIF zijn digitale aansluitingen op een audio-interface. Ze sturen geluid als digitale data tussen twee apparaten, zonder het eerst naar analoog om te zetten. Met ADAT kun je meestal tot acht extra kanalen toevoegen aan je interface, S/PDIF draagt meestal twee kanalen (stereo).
Je interface heeft twee ingangen.
Prima, tot je een drumstel wilt opnemen. Of vier synths tegelijk.
Achterop zit een klein gaatje met "ADAT" erbij.
Dat gaatje kan je interface veel groter maken.
Normaal komt geluid analoog binnen en zet je interface het om naar digitaal. Lees wat zijn AD/DA-converters. Bij ADAT en S/PDIF is het geluid al digitaal. Het reist als data van het ene apparaat naar het andere.
Zo gebruik je het om ingangen toe te voegen:
De klok niet goed instellen. Twee digitale apparaten moeten in hetzelfde ritme samples tellen. Staan ze allebei als master, of op een verschillende sample rate, dan hoor je tikjes, kraakjes of soms helemaal niets.
Kies één apparaat als klok. Zet het andere op "extern" of "ADAT" (of "S/PDIF") als klokbron, en zet allebei op dezelfde sample rate. Hoor je toch tikjes? Lees ook waarom kraakt mijn audio?
Nee. Vooral grotere interfaces hebben het. Kleine interfaces met twee ingangen hebben het meestal niet. Kijk in de handleiding of op de achterkant.
Vaak zit er dezelfde stekker aan. Maar een korte, goede kabel is verstandig, en buig hem niet te scherp: het licht gaat door een dunne vezel.
Meestal niet. Werk je vooral in de computer met één of twee ingangen, dan heb je het nooit nodig. Het wordt pas handig als je meer wilt opnemen dan je interface aankan.
Lees de blog Welke audio-interface is het beste geschikt voor het produceren van muziek?
Wil je je studio stap voor stap leren inrichten? Kom vrijblijvend kennismaken op een gratis Open Dag.